چرم دور دنده از تصادف مرگ بار کامیون حمل گاز جلوگیری کرد

صنعت چرم دور دنده کنیا در اوایل دوران استعمار ظهور کرد. پس از استقلال، دولت رژیم داعش را با هدف مهار شرکت‌های محلی، کاهش فشارهای موازنه پرداخت‌ها و افزایش بهره‌وری از طریق حمایت عمومی پذیرفت.

در سال 1974، با قانون تولید غرامت صادرات و ارائه یک وظیفه 100 درصدی بر واردات چرم، ممنوعیت صادرات نهاده های واسطه ای و طرح غرامت صادراتی 22 درصدی، صنعت کفش رونق گرفت.

در این زمان، تولیدکنندگان عمده ای مانند Tiger-Shoes (1974)، United-Footwear (1978)، C&P (1981) و Sana and MacQuin (1982) تأسیس شدند و به اوج فعالیت های تجاری خود رسیدند.

تولیدات تولیدی کنیا در دهه های 1970 و 1980 رشد کرد. با این حال، چنین رشدی به طور نامتناسبی توسط بازار داخلی محافظت شده هدایت می شد.

تخمین زده می شود که بین سال های 1976 و 1983، 64 درصد از رشد صنعتی کنیا نتیجه سیاست های داعش، 41 درصد به دلیل افزایش تقاضای داخلی و منهای 5 درصد ناشی از کاهش صادرات بوده است.

دهه 1990 مصادف شد با کاهش چشمگیر تولیدات محلی، زیرا شرکت ها برای مقابله با رقابت خارجی تلاش می کردند. تعدادی از نهادهای عمومی برای ارائه حمایت مالی، تسهیلات آموزشی و دسترسی یارانه ای به نهاده های باکیفیت ایجاد شدند:

برای بخش های کفش و برنزه کردن، اینها شامل برنامه شهرک صنعتی کنیا (1967)، موسسه آموزش صنعتی کنیا (KITI) بود. ) (1965)، و موسسه تحقیقات و توسعه صنعتی کنیا (KIRDI) (1979).

غیر رسمی شدن گسترده صنعت کفش همزمان با تصمیم دولت برای حذف کنترل قیمت، صدور مجوز ارز و تعرفه های تجاری پس از پذیرش این کشور در سازمان تجارت جهانی بود. آزادسازی بازار و قدرت خرید پایین به بازار دست دوم اجازه داد تا رونق بگیرد و از اکثر تولیدکنندگان محلی پیشی بگیرد و باعث عقب نشینی بخش رسمی شود.

بر اساس KFMA،58 بین سال‌های 1990 و 2000، بیش از 100 کفاش رسمی تعطیل شدند. همزمان، مراکز کفش غیررسمی مانند Kariokor در نایروبی و Jamhuri Market در Thika ظهور کردند.

 

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.